Zeer geachte lezer dezes.
Vanaf heden verhuis ik mijn weblog. Ik zal hierna niet langer posten op dit adres, mijn nieuwe adres is:
www.edwinvanstenis.blogspot.com
Een nieuw jasje, maar ook een nieuw tijdperk hoop ik. Ik zal vaker weer schrijven daar. Alle eerdere posts zijn daar natuurlijk ook naartoe verhuist zodat u nog eens kan teruglezen!
Dus nog 1 keer:
Ik ben cameraman geworden omdat ik dat gewoon een stoer beroep vond. Altijd met je neus vooraan bij de leukste evenementen, zonder daarvoor een kaartje te hoeven kopen. Ik was toen 10 jaar oud, en had tijdens de Taptoe in Breda de NOS ploeg zien werken. Ik wist het zeker dat ik later ook met die grote camera's mocht gaan werken.
En inderdaad, toen ik 22 was kwam mijn droom uit. Na mijn tijd bij de Koninklijke Marine kwam ik in een interne opleiding van het NOB. Na de eerste trainingsdag waarop we leerden kabelen en camera's bouwen gingen we met het klasje nog even kijken in studio 24. Deze grenst aan de grote studio 22 waar we onze opleiding kregen. Lopend door de gangen van het decorcentrum werd ik geconfronteerd met de indrukwekkende wereld van het tv entertainment. Ik herkende veel van de decors, Staatsloterijshow, Soundmixshow, Wedden Dat?… Ik vond het prachtig en kon niet vermoeden dat slechts een jaar later deze programma's ook op mijn CV stonden.
Ik ben altijd wel een 'meer cameraman' geweest, met een hele ploeg een show doen en onderdeel uitmaken van een ge-oliede machine.
Tegenwoordig draai ik veel in een kleiner teamverband, met 1 of 2 collega's werk ik dan. Gisteren waren de nieuwsverslaggever en ik veroordeeld tot een dagje in de rechtbank van Leeuwarden. De zaak liep enorm uit en we zouden met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de uitzending gaan missen. Nu hadden we de beschikking over een laptop met een USB dongel waarop we het materiaal inlaadden
en monteerden. Ik laadde in en maakte een tijdlijntje terwijl de verslaggever zijn teksten schreef, alles afgemaakt en door een trage verbinding naar de studio gedrukt. Het is maar een kleinigheidje, maar ook dit was weer een dagje samenwerken aan iets goeds… Daarvoor ben ik dit werk toch gaan doen, nietwaar?
Ha! Das leuk. Broertje vandaag op visite, hij gaat drumles geven aan kinderen en wilde voor op z’n site een paar ‘coole-dude’ foto’s van hem en zijn drumstel. Wij dus naar de studio van mijn baas, want daar hangt een groot zwart gordijn in de studio, en daar wilden we de foto’s maken.
‘Kunnen we ook niet gelijk een intro-filmpje maken voor de site?’ vroeg hij.. Tuurlijk, want met mijn Canon spiegelreflex kan ik ook niet onaardig (lees: waanzinnig) filmen. Dus maar even wat shots gemaakt met het ding, de Glidecam van een collega eronder gehangen en gaon!!
Thuis gekomen het geheel gemonteerd tot een bruikbaar filmpje en voila:
jeroen drums intro from Edwin van Stenis on Vimeo.
Het is niet mijn gewoonte om met de sterren op de foto gaan. Meestal is er een professionele band tussen de ster en de cameraman. Soms een vriendschappelijke band, maar daar gaan nog wel eens wat draaidagen overheen.
Uit respect en professioneel oogpunt ga ik dus niet met ze op de foto als ik ze tegenkom. En ik mag inmiddels wel zeggen dat ik aardig wat helden ben tegengekomen de laatste 14 jaar. Zo ontmoette ik U2 backstage van de MTV Awards, stond bij samen met Robbie Williams te luisteren naar de soundcheck van Skunk Anansie, BBQ'de met de (ongeschminkte) heren van Rammstein en urineerde naast niemand minder dan Billy Ocean. Allemaal herinneringen die naast de andere in mijn geheugen staan gegrift.
Tot ik, op eigen verzoek, kon gaan draaien voor een repo over de grote opening van Plopsa indoor in Coevorden. Ik ben sinds 3,5 jaar papa en sinds 5 maanden nog een keer. In die functie heb ik vele nieuwe sterren leren kennen. Ondermeer de helden uit de Studio 100 stal. Groot was dan ook mijn enthousiasme toen ik wist dat deze helden in levende lijve bij de opening waren. Ik had me voorgenomen om die dag alle principes overboord te zetten, zodat onze Max 's avonds kon zien dat papa met K3, Piet Piraat en Plop op de foto stond. Mega Mindy was er ook, maar papa vind haar niet zo leuk, dus zij mag niet met mij op de plaat.
Nadat we de aankomst van onze kindervriendjes op de rode loper hadden gedraaid, was het tijd om in het speelparadijs te gaan filmen, maar eerst zouden we interviewtjes kunnen doen met de sterren. Stien Struis en Berend Brokkenpap van het piratenschip schoven in de interviewruimte hun rode wijn aan de kant om ons in hun rol te woord te staan. De grote vraag was zo gesteld, en even later stond Edwin met Piet en zijn maatjes op de foto. Ook met Kabouter Plop was het zo gepiept, de sympathieke kabouter verborg zijn pilsje (La Chouffe?) en poseerde trots met de cameraman. Toen was het de beurt aan mijn hoogtepuntje; de meisjes van K3…. Ook zij keken niet vreemd op van de vraag van de verlegen cameraman, het was tenslotte voor zijn zoontje, en vrolijk als ze zijn lachten ze samen met hem naar de camera..
Mijn missie was geslaagd en Max was trots, stiekum was ikzelf ook wel erg blij om ook mijn helden ontmoet te mogen hebben. Ik deel de herinnering graag met u…
Van geitenkaas kreeg ik zox92n rare smaak in mijn mond, dus proeven zou ik niet gaan doen. Bovendien volgde mijn laatst genoten maaltijd niet het gebruikelijke systeem, dus ik was ingewand-technisch wat van slag.
We mochten niet bij het melken van de geiten zijn omdat ze dan kunnen gaan stressen en dat is niet goed voor de smaak. Maar we waren vroeg genoeg op de boerderij om de melk in de ton te zien stromen. Vanaf dat moment volgden we het proces van geitenmelk tot geitenkaas.
De dag ervoor belde de programmamaker me met de vraag of ik geen luchtjes op wilde doen, ook geen deodorant. Dat beinvloed de smaak van de melk, en dus van de kaas… Het zou de warmste dag van het jaar worden, dus als de geitenkaas naar zweet ruikt weet u nu hoe dat komt.
De 470 liter melk gaat in een grote kuip, word verwarmt, bacterien erin, stremsel erbij en 2 uur wachten. Dat is kaas maken in een notendop.
Intussen verlaten we af en toe de kaasmakerij om in het winkeltje en bij de geiten in de stal en buiten te filmen. Dat betekent dat we regelmatig een nieuwe plastic jas, petje en schoenhoesjes moeten wisselen. Ik ben benieuwd in hoeverre het biologische proces dit allemaal compenseert.
We besluiten om ook een interview op te nemen in de stal. Het is een vrije uitloop geiterij, dus het duurt maar even tot 1 van de geiten over haar angst is, en ze komt langzaam dichterbij. Nadat ze mij en het statief uitvoerig heeft besnuffeld besluit ze een hapje te proberen. De smaak valt blijkbaar tegen maar ik blijf wel de rest van het gesprek in gevecht met de hoorns om te voorkomen dat ik of de camera een ram krijgt….
Aan het eind van de opnames, het is dan half 4, moet er nog even uitgebreid geproefd worden van de diverse geitenkazen. Ik moet zeggen dat ik voorzichtig mag concluderen dat ik het best wel lekker vind. Het bleef ook allemaal binnen, dus kocht ik in het winkeltje maar gelijk stukje belegen.. Dat kon ik dan samen met meisje tijdens de tweede helft van Ned-Bra. wegspoelen met bier en wijn.
‘Als je vleugels op een koelkast plakt, dan vliegt Robbie ermee weg…’
Zo word de piloot gekenschetst door zijn collega’s op de vliegclub.
We zijn te gast bij een club van enthousiaste mensen die er een hobby in vinden om oude, voor-oorlogse, vliegtuigen in de lucht te houden. Tijdens de Liberty tour 2010 gaan ze een zgn. Poppy-drop uitvoeren. Duizenden rode papieren bloemetjes worden uit een oude Piper uit 1942 geworpen, boven op de herdenking ’65-jaar bevrijd Nederland’
Samen met een collega cameraman volg ik al de hele dag deze optocht van 140 oude legervoertuigen, en het is mijn eer om in de formatie mee te vliegen.
De programmamaker en ik stappen in een iets grotere (maar net zo oude) kist om beelden te maken van langszij het vliegtuig van Robbie. In Robbie zijn vliegtuig heb ik onze nieuwe vriend de GoPro camera gemonteerd. Mijn collega op de grond maakt weer beelden van de neerdwarrelende poppy’s.
Tijdens en na het opstijgen maak ik beelden van de formatie vanaf de achterbank van een oud legertoestel wat ook deelnam aan de invasie van Normandie. Ik heb twee posities voor mijn lens. 1 aan de rechterkant van een raamspijl, en 1 aan de linkerzijde ervan…. Door de turbulentie in de formatie wil ons vliegtuig weleens schielijk naar voren of achteren bewegen. Na de ‘two minute’ call, vraag ik onze piloot over de headset of hij het lerp even in deze positie kan houden.
Het lukt niet. Op het moment dat de Poppydrop plaatsvind denk ik het shot te missen, precies achter de raamspijl…..
Ik baal, maar wacht met het melden aan de programmamaker totdat we in de auto zitten op weg naar de volgende lokatie. Ik hoop dat het shot uit Robbie’s kist goed genoeg is, dat zie ik ‘s avonds thuis pas als ik het materiaal uit de GoPro om kan zetten in een echte (appel) computer. Terwijl ik mijn camera doorzoek naar bruikbare shots die ik kan doorzenden naar de redactie, tbv internet, zie ik ineens het shot… IK HEB HET WEL!!!!
In mijn zwartwit viewer dacht ik het gemist te hebben, maar het is er wel. Het gaat alleen zo snel dat het vertraagd moet worden in de montage. Ook het beeld van de camera van Robbie is geweldig, en collega Remco op de grond heeft mooie beelden van mensen die de poppy’s oprapen.
Wat een opluchting, ik heb me zelden zo bevrijd gevoelt!
‘Eigenlijk moeten we nu alleen de sfeer langs de baan nog draaien….’
Ik kom zo terug op deze uitspraak.
Om 5 uur op de zaterdagochtend haal ik verslaggever Rik op bij zijn huis. Opgewekt rijden we samen naar Schiphol waar we ons voegen bij de rest van het gezelschap van pers, dat op uitnodiging van de Nederlandse promotor de openingsrace van de Superleague Formula op het Engelse Silverstone zal gaan bijwonen.
De SF is een klasse die drie jaar geleden is opgericht, en bestaat uit gelijke formule auto’s die rijden onder de naam van een voetbalvereniging. Liverpool FC, AC Milan en PSV zijn er enkele van. Er doen twee en halve Nederlander mee; Yelmer Buurman, Robert Doornbos en Chris van der Drift. Die laatste is ook nog Nieuw-Zeelander. En wie van die 3 rijd er voor PSV? Geen 1. Nee, in de PSV auto van Team Holland kapitein Jan Lammers rijdt een Indier, Narain Karthikeyan.. Tot zover de uitleg van deze klasse.
Als je vergeet dat er voetbalteams op die auto’s staan blijft er een bijzonder stoere klasse over. Snelle wagens met goede coureurs, een stel oud F1 rijders en een paar beloften. Serieuze teams en dito techneuten. De races zijn echt goed te pruimen vanaf de tribune. 3 stuks op race zondag, de eerste volgens kwalificatie, race 2 met een compleet omgedraaide grid (dus eindig je in Copse in het grind, dan sta je in race 2 vooraan..) en een finale met de 6 best scorende teams, die strijden om ‘serious money’ aldus technische baas Webb. 100K voor nummer 1, en de rest steeds een beetje minder.
De organisatie legde ons geen strobreed in de weg, en we konden werkelijk overal filmen. Zodoende kwam ik tot de conclusie dat dit toch echt wel een serieus te nemen klasse is. Ik verheug me nu al op de race in Assen in het weekend van 15/16 mei.
En daar mee kom ik op de uitspraak aan het begin van dit werkje. Alles hebben we kunnen filmen; coureurs, auto’s, sleutelen, lekkere wijven, actiemomenten, concentratie, verlies en winst… Behalve de sfeer langs de baan. Omdat Silverstone is opgezet als testrace die wel voor de punten meedoet is er geen promotor op gezet. Zodoende was er nauwelijks publiek op de tribunes te bekennen.
‘Het enige wat we nog moeten hebben is sfeer..’ Ik ga er van uit dat straks in Assen genoeg sfeer te halen valt, niet van voetbalfans die hun ‘club’ komen aanmoedigen, maar van enthousiaste autosport liefhebbers die van een spannende wedstrijd houden. We hebben in Assen een eer hoog te houden wat dat betreft, het gaat zeker lukken daar…
